de Prijs Knokke-Heist Beste jeugdboek 2004

In april 2004 verscheen 'Mijn vader zegt dat wij levens redden'. Met dit boek sleepte Do de belangrijkste manuscriptenprijs in Vlaanderen en Nederland in de wacht. Met zijn 29 jaar is hij meteen de jongste winnaar ooit.

uit de juryverslagen:

'Bijzonder boek. Een boek dat treft. Het vertelt jongeren veel over henzelf en over hun wereld.'

'Verhaal met literaire zeggingskracht en sfeer.'

'Zeer origineel!'

'Intrigerend en beeldend. Lijkt wel een filmscript.'

'Grillig, persoonlijk, gevoelig. Merkwaardige mix van absurdisme en tragiek.'

'Levende, kleurrijke personages die je meteen voor je ziet.'

'Invloed van scenarioschrijven is heel duidelijk in de scherpe en snelle dialogen, in de soberheid waarmee de omgeving beschreven wordt.'

'Vaak verrast de schrijver door een precies woord of een veelzeggende wending.'

'Mooi is het verkennen van seksualiteit tussen de twee vriendinnen.'

 

fragment:

 

Soms beeld ik me in hoe een auto onze gevel ramt en dat de chauffeur een jongen is van een jaar of zeventien. Achttien of negentien mag ook, want ik ben zelf vijftien. Dan beeld ik me in dat hij heel erg bloedt uit zijn voorhoofd, net boven zijn wenkbrauw. Mijn vader heeft hem uit de auto gesleept en op de bank gelegd. Ik heb in de keuken een vaatdoek natgemaakt en dep zijn wond. De jongen komt stilaan bij zijn positieven en glimlacht naar me. Mijn vader heeft de dokter laten komen omdat de diepe snee in zijn voorhoofd genaaid moet worden. De jongen blijft weken op onze bank liggen om bij te komen. De snee net boven zijn wenkbrauw blijft waarschijnljk een litteken, maar dat geeft niet omdat ik zeg dat ik dat wel sexy vind, zo'n litteken net boven je wenkbrauw. De jongen heet Benjamin, Bernie of Brad omdat ik namen met een b de mooiste vind.