Fantasie... Onderstaande titels staan er bol van. In 'Mijn bed is een boot' verzint Tijs een reis naar vroeger. Naar de tijd toen zijn vader er nog was. Fantasie om afscheid te kunnen nemen...

In 'Zeven zinnen en een zoen' gaat het over toneel. Voor even iemand anders mogen zijn. Fantaseren over je eerste grote rol!

Mijn bed is een boot gaat over Tijs en zijn mama die een ingebeelde reis maken. Een reis naar vroeger toen Tijs' vader nog leefde. Maar mama is niet blij met de reis. Ze wil in haar nieuwe huis met haar nieuwe vriend blijven en wachten op de baby. Maar Tijs dwingt haar toch mee te gaan. Het wordt een onvergetelijke tocht tussen lakens en woorden die eindelijk uitgesproken worden.
Mijn bed is een boot gaat ook over thuiskomen en vroeger af en toe vergeten...  
 

'Mijn bed is een boot', zei ik.
Papa begreep meteen wat ik bedoelde. Hij tilde me aan mijn armen op en in één beweging zette hij me tussen zijn benen.
Mijn papa was sterk.
Een stoere zeebonk.
'We moeten ons stevig aan elkaar vastklampen', zei hij. 'De wind komt uit het noordoosten.' Zijn ene arm schoot uit naar de hoek van mijn kamer, waar volgens hem het noordoosten lag.
Ik knikte want het klopte. Ik kreeg het een beetje koud in mijn pyjamaatje van niks.
'Ik krijg het koud', zei ik.
'Ga maar naar de kajuit, daar liggen warme kleren', zei papa streng. Hij wees naar mijn kleerkast terwijl zijn ogen geen moment weken van ee bepaald punt boven het voeteneind van mijn bed. Hij keek zo ernstig dat ik erom moest lachen.
'Wat?' zei hij. 'Rusland is berekoud!'
 
Zeven zinnen en een zoen was Do's tweede boek. In dit verhaal gaat Dina voor het eerst toneel spelen. Natuurlijk hoopt ze op de hoofdrol. Hoe kan het anders met een zus die al bij het grote toneel is? Bovendien speelt het stuk zich af in de straat waar Dina woont en toevallig is zij 12. Precies de leeftijd van het hoofdrolmeisje... of is het allemaal iéts minder makkelijk? Zeven zinnen en een zoen leert je dat het beste niet altijd voor jou is weggelegd. Maar... misschien wel een zoen (of zeven!)


fragment:

Ik mag me inschrijven! Mama heeft er met papa over gepraat en straks gaan we naar het gemeentehuis. We moeten bij de dienst cultuur zijn. Daar werkt Laura Hartmans moeder als ze niet op de tv komt. Ze draagt alleen zwart en heeft heel kort haar en oude, zilveren ringen met kanjers van stenen aan haar vingers. Niet zomaar stenen als keien, maar stenen met een betekenis en vreemde krachten. Nu ga ik dus met mam naar de dienst waar zij heel belangrijk is. Vroeger kwam ik alleen maar bij de dienst bevolking. Daar moet je zijn als je vuilniszakken gaat afhalen of je identiteitskaart als je twaalf bent. Misschien kom ik straks Katrijn Steels wel tegen als ik de trap naar cultuur op moet en zij de trap naar vuilniszak. Of Marlowies Koppens of Bram Deer met zijn grote mond. Dat zou nog eens wat zijn!